ای کاش فراغتی فراهم می‌شد
از وسعتِ دردهای تو کم می‌شد

این بارِ مصیبتی که بر شانه‌ی توست؛
ایوب اگر داشت، قدش خم می‌شد
«میلاد عرفان‌پور»